ARAL: PAG-ASA O PROBLEMA?

Sa matinding pagbagsak ng kalidad ng pag-aaral dito sa Pilipinas, muling nag-isip ang Kagawaran ng Edukasyon ng magandang solusyon. Isa sa mga suliranin ng mga guro sa kanilang mga mag-aaral ay ang kahirapan sa pagbabasa at pag-unawa, sa agham man o matematika. Kaya naman, nakaisip ang Kagawaran ng Edukasyon ng programang Academic Recovery and Accessible Learning (ARAL), na ipinatupad noong Setyembre 2025 para sa taong panuruan 2025–2026. Pinamunuan ito ni Kalihim Sonny Angara, at nilagdaan ni Pangulong “Bongbong” Marcos bilang Republic Act No. 12028. Ipinatupad ito sa pamamagitan ng DepEd Order No. 018, s. 2025.

Layunin nitong solusyunan ang mga suliraning kinakaharap ng mga mag-aaral sa edukasyon. Kaya naman, akma lamang ito sa mga pangangailangan ng ating mga mag-aaral upang higit pang mapaigting ang kanilang kaalaman at kakayahan sa pagbabasa at pag-unawa. Naniniwala akong magiging epektibo at makabubuti ito kung maayos at naaayon sa plano ang pagpapatupad nito. Malaking hakbang at magandang pagkakataon para sa mga mag-aaral ang dagdag na pagtuturo upang maunawaan nila ang mga araling hindi nila gaanong naiintindihan.

Ayon sa Kagawaran ng Edukasyon, tumataas ang porsiyento ng mga mag-aaral na hindi marunong magbasa at mababa ang marka sa agham at matematika. Nakatuon ang programang ito sa mga mag-aaral mula unang baitang hanggang ikasampung baitang. Kabilang din sa saklaw nito ang mga batang nasa kindergarten na nangangailangan ng higit na pagpapaunlad sa pagbilang at pagbasa. Malaking pangamba ang kakulangan sa mga simpleng kaalaman dahil malaking kawalan ito para sa mga bata.

Para sa ilan, maaaring isa lamang itong proyektong walang patutunguhan, sapagkat nakasalalay sa bawat mag-aaral kung nais ba talaga nilang unawain at pag-aralan ang mga itinuturo ng mga guro. May ilan sa mga mag-aaral na hindi ito sineseryoso at ginagawa lamang itong pagkakataong makalabas sa kanilang mga klase.

Subalit, hindi magiging epektibo ang programa kung wala ang suporta ng mga mag-aaral at magulang. Hindi lahat ay kayang tugunan ng Kagawaran ng Edukasyon; may ilang suliraning nangangailangan pa rin ng suporta ng madla upang maging mas epektibo at maayos ang pagpapatakbo ng programa. Gayundin, kailangan ang pagtutulungan ng mga mag-aaral at guro. Walang patutunguhan ang pag-aaral kung walang Kagawaran ng Edukasyon na umaalalay sa mga paaralan at nagbibigay ng solusyon sa mga suliranin.

Hindi magiging epektibo ang ARAL kung wala ang suporta ng dalawang grupong ito. Hindi malulutas ang mga problema sa edukasyon sa pamamagitan lamang ng mga polisiya, payo, at patakaran ng paaralan. Kailangan pa rin ng mga epektibong programa at pagkilos upang masolusyunan ang mga suliranin. Sapagkat ang paaralan ay tahanan kung saan natututo ang mga bata at nahuhubog ang kanilang kaalaman.

ARAL: Hindi Sapat ang Programa Kung Walang Pagtutulungan

Sa patuloy na pagharap ng sektor ng edukasyon sa mababang antas ng kasanayan sa pagbasa, pag-unawa, agham, at matematika, inilunsad ang Academic Recovery and Accessible Learning (ARAL) Program upang matulungan ang mga mag-aaral na nahihirapang makasabay sa kanilang pag-aaral. Sa ilalim ng Republic Act No. 12028, layunin nitong tugunan ang mga kakulangan sa pagkatuto sa pamamagitan ng karagdagang pagtuturo at suporta. Isa itong mahalagang hakbang, ngunit naniniwala akong hindi sapat ang pagkakaroon ng programa upang masolusyunan ang mga suliranin sa edukasyon.

Para sa akin, malaking tulong ang ARAL Program kung maayos ang pagpaplano at pagpapatupad nito. Ang dagdag na oras sa pagtuturo ay maaaring magbigay ng pagkakataon sa mga mag-aaral na balikan at mas maunawaan ang mga araling hindi nila natutuhan sa regular na klase. Gayunman, hindi dapat puro pagtuturo lamang ang pagtuunan ng pansin. Kailangang matukoy ang tunay na dahilan ng kanilang kahirapan sa pagkatuto, tulad ng kakulangan sa mga kagamitang pampag-aaral, limitadong suporta sa tahanan, at kawalan ng interes sa pag-aaral.

Sa kabilang banda, hindi maikakailang may mga mag-aaral na hindi sineseryoso ang ganitong mga programa. Sa halip na gamitin ang pagkakataon upang matuto, may ilan na itinuturing lamang itong dagdag na oras upang makalabas sa regular na klase. Dahil dito, naniniwala akong mahalagang magkaroon ng malinaw na layunin, angkop na estratehiya sa pagtuturo, at regular na pagsubaybay sa pag-unlad ng bawat mag-aaral. Hindi dapat masukat ang tagumpay ng ARAL sa dami lamang ng mga dumadalo, kundi sa aktuwal na pag-unlad ng kanilang kaalaman at kakayahan.

Higit sa lahat, hindi lamang Kagawaran ng Edukasyon at mga guro ang may pananagutan sa pagkatuto ng mga bata. Mahalaga rin ang aktibong pakikilahok ng mga magulang at ang kahandaang matuto ng mga mag-aaral. Kung walang suporta sa tahanan at walang pagsisikap mula sa mga bata, magiging mahirap makamit ang mga layunin ng programa. Samakatuwid, kailangang magtulungan ang paaralan, pamilya, at komunidad upang makabuo ng kapaligirang nagbibigay-halaga sa edukasyon.

Sa huli, ang ARAL Program ay isang mahalagang pagkakataon, ngunit ang tunay na susi sa pagbangon ng edukasyon ay ang sama-samang pagkilos at pananagutan. Hindi sapat ang mga batas, patakaran, at programang inilulunsad kung hindi naman naisasagawa nang maayos at sinusuportahan ng mga taong inaasahang makikinabang dito. Ang paaralan ay hindi lamang lugar kung saan natututo ang mga bata; ito rin ay tahanan ng pag-asa at pangarap. Kung nais nating magkaroon ng tunay na pagbabago sa edukasyon, dapat nating patunayan na ang pagkatuto ay hindi lamang tungkulin ng iilan, kundi responsibilidad nating lahat.